Ο έρωτας είναι σαν ένας γεωγραφικός χάρτης σχεδιασμένος με αόρατο μελάνι: στην αρχή βλέπουμε μόνο φωτεινά περιγράμματα και ρομαντικά ονόματα, ενώ το πραγματικό τοπίο με τις χαράδρες και τις υψομετρικές διαφορές αποκαλύπτεται πολύ αργότερα.
Το πραγματικό ταξίδι δεν αρχίζει από την πρώτη συνάντηση, αλλά από τη στιγμή που εξαφανίζονται οι “πεταλούδες στο στομάχι” που προκαλούνται από την απελευθέρωση ορμονών όπως η ντοπαμίνη και η αδρεναλίνη, αναφέρει ο ανταποκριτής του .
Οι άνθρωποι συχνά συγχέουν αυτή την καταιγίδα αίματος με τον τελικό προορισμό, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι η ευφορία είναι απλώς ένα εισιτήριο του τρένου και όχι το ίδιο το ταξίδι.
Φωτογραφία: Pixabay
Οι νευροβιολόγοι επιβεβαιώνουν ότι ο εγκέφαλός μας στην αρχή μιας σχέσης απλώς απενεργοποιεί την αρνητική κρίση, για την οποία είναι υπεύθυνος ο προμετωπιαίος φλοιός. Είμαστε κυριολεκτικά τυφλοί απέναντι στα ελαττώματα του συντρόφου μας, κάτι που από εξελικτική άποψη φαίνεται πολύ πρακτικό: διαφορετικά, η ανθρωπότητα θα είχε πεθάνει προ πολλού πριν προλάβει να δημιουργήσει μια σχέση.
Όμως η φύση δεν μπορεί να συντηρεί για πάντα αυτό το ορμονικό πυροτέχνημα, και αναπόφευκτα καταλήγει στο κενό, δίνοντας τη θέση του στην ήρεμη ωκυτοκίνη και τη βαζοπρεσίνη, οι οποίες είναι υπεύθυνες για την προσκόλληση. Εκεί αρχίζει το ίδιο το στάδιο που οι ψυχολόγοι ονομάζουν κρίση, η οποία συνήθως έρχεται μετά από πέντε έως επτά χρόνια κοινής ζωής.
Ξαφνικά παρατηρείτε ότι το χαριτωμένο ροχαλητό που θαυμάζατε κάποτε σας κρατάει τώρα ξύπνιους και η συνήθεια να πετάτε κάλτσες γύρω γύρω μοιάζει να είναι σημάδι βαθιάς ασέβειας. Σας φαίνεται ότι ο σύντροφός σας έχει αλλάξει, αλλά στην πραγματικότητα έχει αλλάξει μόνο η δική σας αντίληψη: το πέπλο έπεσε και είδατε επιτέλους έναν ζωντανό άνθρωπο και όχι το δικό σας ιδανικό σχέδιο.
Είναι σαν να ξυπνάτε μετά από ένα γλυκό όνειρο, όπου η πραγματικότητα στην αρχή φαίνεται πολύ απότομη και άβολη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν και η εικόνα του ιδανικού συντρόφου της ζωής αποκλίνει οδυνηρά από το πραγματικό πρόσωπο που κάθεται απέναντι στο τραπέζι στο πρωινό.
Πολλά ζευγάρια, δυστυχώς, αντιλαμβάνονται αυτό το στάδιο ως το τέλος της ιστορίας, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι αυτή είναι η μόνη ευκαιρία να ξεκινήσουν ξανά τη σχέση, αλλά συνειδητά. Η κρίση δεν είναι το τέλος του έρωτα, αλλά το σημαντικότερο τεστ ωριμότητάς του, μια δοκιμασία της δύναμης όχι των ενστίκτων, αλλά των προσωπικοτήτων.
Το να την περάσεις σημαίνει όχι απλώς να διατηρήσεις την ένωση, αλλά να τη μεταμορφώσεις, μεταφέροντάς την από την κατηγορία του “ρομαντικού έρωτα”, όπου υπάρχει μόνο πάθος και οικειότητα, στην κατηγορία του “πλήρους” ή “φιλικού έρωτα”, όπου υπάρχει ένα τρίτο βασικό συστατικό – η εκούσια δέσμευση. Σταματάτε να είστε απλώς εραστές και γίνεστε σύμμαχοι που γνωρίζουν ο ένας τις αδυναμίες του άλλου και είναι πρόθυμοι να τις καλύψουν.
Αν καταφέρετε να συμφωνήσετε όχι στο ποιος φταίει, αλλά στο πώς να προχωρήσετε με αυτές τις διαφορές, οι σχέσεις αποκτούν απίστευτο βάθος. Παύουν να είναι ένας μύθος για δύο τέλεια όντα και γίνονται ένα ντοκιμαντερίστικο χρονικό δύο πραγματικών ανθρώπων που επέλεξαν να είναι μαζί ό,τι κι αν συνέβαινε. Είναι στον απόηχο μιας κρίσης που μπορεί να αναδυθεί μια ώριμη αγάπη, μια αγάπη της αποδοχής και όχι της υπομονής και του σεβασμού και όχι της τυφλής λατρείας.
Διαβάστε επίσης
- Γιατί χρειάζονται χάρτες αγάπης: Πώς να μιλήσετε μια γλώσσα που είναι ξεκάθαρη στην καρδιά του συντρόφου σας
- Γιατί ο καυγάς είναι η υψηλότερη μορφή οικειότητας: πώς η σύγκρουση γίνεται γέφυρα και όχι τοίχος
