Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι είδους ηχητικό υπόβαθρο είναι άνετο για έναν άνθρωπο;
Οι επιστήμονες λένε περίπου 10 ντεσιμπέλ – αυτός είναι ο ήχος των φύλλων ή ενός ρυακιού που πλανιέται. Η ένταση μιας συνηθισμένης ήσυχης συνομιλίας είναι περίπου 40 dB και το επίπεδο των 70 dB θεωρείται ήδη το μέγιστο επιτρεπτό, πέρα από το οποίο αρχίζει η βλάβη, αναφέρει ο ανταποκριτής του .
Φανταστείτε τώρα ότι για πολλά παιδιά το σχολικό μάθημα συνοδεύεται από 60 dB και πάνω – αυτή είναι η πραγματικότητα που επιτρέπεται από τους υγειονομικούς κανόνες, αλλά δεν είναι λιγότερο καταστροφική για την υγεία. Ένας αυταρχικός δάσκαλος που χρησιμοποιεί τις φωνές ως μέθοδο διαχείρισης της τάξης δεν αποτελεί μόνο πλήγμα για την πειθαρχία, αλλά και για τη φυσιολογία.
Φωτογραφία:
Τέτοιου είδους φωνές προκαλούν στο παιδί σοβαρή αναστολή στον εγκεφαλικό φλοιό, καθιστώντας το μυαλό ανίκανο να σχηματίσει ακριβείς έννοιες και μπλοκάροντας κυριολεκτικά τη διαδικασία της μάθησης. Αντί για μάθηση, ο εγκέφαλος μεταβαίνει σε κατάσταση επιβίωσης, αντιδρώντας στον δάσκαλο ως πηγή απειλής.
Οι συνέπειες ενός τέτοιου χρόνιου στρες εκδηλώνονται σε στατιστικές: σε τάξεις με φωνές, μη φιλικούς δασκάλους υπάρχει μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης ασθενειών και περισσότερες νευρολογικές διαταραχές από ό,τι σε τάξεις με ήρεμους και προσεκτικούς δασκάλους. Ο θόρυβος εδώ δεν είναι απλώς ένας ερεθιστικός, αλλά ένας ολοκληρωμένος παθογόνος παράγοντας.
Μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που εκτίθενται τακτικά σε έντονο θόρυβο έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν όχι μόνο απώλεια ακοής, αλλά και πεπτικό έλκος, υπέρταση και νευρώσεις. Τα παιδιά, με την αυξημένη ευαισθησία τους στο στρες, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε αυτή την ακουστική βία, την οποία ορισμένοι εκπαιδευτικοί μπερδεύουν με την αποτελεσματικότητα.
Προσωπικά, θυμάμαι τον καθηγητή μου στα μαθηματικά, η τραχιά φωνή του οποίου έκανε ακόμη και τους άριστους μαθητές να στριμώχνονται στο θρανίο. Δεν φοβόμασταν έναν κακό βαθμό, φοβόμασταν αυτόν τον ξαφνικό βρυχηθμό που παρέλυε τη θέληση.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας της εποχής, το 40% των παιδιών δεν ήθελαν να πάνε στο σχολείο και μόνο το 10% ήταν χαρούμενο που συναντούσε τους δασκάλους. Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: ο δάσκαλος που φωνάζει αρχίζει να φωνάζει στους μαθητές, υιοθετώντας το μοντέλο αλληλεπίδρασης ως κανόνα.
Η ατμόσφαιρα συνεχούς έντασης κυριαρχεί στην τάξη, όπου η κατάθλιψη, το άγχος και η επιθετικότητα γίνονται κοινά χαρακτηριστικά του ψυχολογικού προφίλ των παιδιών. Η λύση φαίνεται στη μετάβαση από την παιδαγωγική του εξαναγκασμού στην παιδαγωγική της συνεργασίας.
Όταν η μάθηση βασίζεται σε θετικά συναισθήματα και ψυχολογική άνεση, η παραγωγικότητά της αυξάνεται και η υγεία των παιδιών δεν εκτίθεται σε πρόσθετους κινδύνους. Το καθήκον του σχολείου δεν είναι να εκφοβίζει, αλλά να ενδιαφέρει, και αυτό δεν είναι μόνο θέμα παιδαγωγικής δεοντολογίας, αλλά και ιατρικής ασφάλειας.
Η κραυγή του δασκάλου δεν είναι εργαλείο, αλλά σειρήνα έκτακτης ανάγκης που σηματοδοτεί επαγγελματική αδυναμία. Η ζημιά της μετριέται όχι μόνο σε χαλασμένη διάθεση, αλλά και σε πραγματικές ιατρικές διαγνώσεις που μπορεί να μείνουν με ένα άτομο για μια ζωή.
Η σιωπή στην τάξη δεν αποτελεί πειθαρχική απαίτηση, αλλά βασική προϋπόθεση για την υγιή ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου.
Διαβάστε επίσης
- Όταν το σώμα σας θέλει να δουλέψει: Πώς να βρείτε τον χρονοτύπο σας και να σταματήσετε να πολεμάτε τον εαυτό σας
- Γιατί το έντερο είναι ο δεύτερος εγκέφαλός σας: Πώς τα βακτήρια στο στομάχι σας ελέγχουν τις διαθέσεις και τις αποφάσεις σας
