Οι σύγχρονοι ερευνητές διαπιστώνουν ολοένα και περισσότερο ότι η ποιότητα των ρομαντικών σχέσεων δεν καθορίζεται από έναν μόνο παράγοντα, αλλά από ένα δίκτυο αλληλένδετων μεταβλητών.
Η ανάλυση, που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα περισσότερων από οκτακόσια άτομα, έδειξε ότι η ικανοποίηση από την ένωση συσχετίζεται άμεσα με την αξιοπιστία του δεσμού, το επίπεδο εμπιστοσύνης, τη σεξουαλική ικανοποίηση και, κυρίως, με το αίσθημα της αμοιβαιότητας, αναφέρει ο ανταποκριτής του .
Αυτό σημαίνει ότι ο έρωτας δεν ανέχεται τη μοναξιά των δύο: αν ο ένας επενδύει και ο άλλος μόνο επωφελείται, το σύστημα αναπόφευκτα αποτυγχάνει. Είναι ενδιαφέρον ότι οι διαφορές μεταξύ των δύο φύλων σε αυτούς τους δεσμούς δικτύου αποδείχθηκε ότι είναι ελάχιστες: άνδρες και γυναίκες οργανώνονται σε σχέσεις πολύ πιο στενές από ό,τι συνήθως πιστεύεται .
Φωτογραφία: Pixabay
Και οι δύο χρειάζονται ασφάλεια, σεβασμό και την ευκαιρία να είναι ο εαυτός τους χωρίς το φόβο της κρίσης ή της προδοσίας. Η ζήλια, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και οι αποφευκτικές προσκολλήσεις λειτουργούν όπως η άμμος σε μια μηχανή: δεν σκοτώνουν την αγάπη αμέσως, αλλά φθείρουν σταδιακά τα γρανάζια μέχρι να γίνει άκαμπτη η μηχανή.
Μια άλλη μελέτη που διεξήχθη στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών διαπίστωσε μια μη γραμμική σχέση μεταξύ της προσωπικής ωριμότητας και της ικανοποίησης από τη σχέση. Αποδείχθηκε ότι τη μέγιστη ευτυχία σε ένα ζευγάρι δεν τη βιώνουν οι πιο “προχωρημένοι” ή παιδαριώδεις άνθρωποι, αλλά εκείνοι που βρίσκονται σε ένα μέσο επίπεδο ωριμότητας.
Είναι εκείνοι που είναι σε θέση να συνδυάσουν το πάθος με την υπευθυνότητα χωρίς να χάσουν την αυθεντικότητά τους και χωρίς να μετατρέψουν τον σύντροφό τους σε έργο για τη δική τους ανάπτυξη. Υπάρχουν βέλτιστα επίπεδα ωριμότητας για το πάθος, την οικειότητα και τη δέσμευση – τα τρία συστατικά της περίφημης τριγωνικής θεωρίας του Στέρνμπεργκ για τον έρωτα.
Ένα χαμηλό επίπεδο προσωπικής ανάπτυξης καθιστά το πάθος τον πρωταρχικό, σχεδόν μοναδικό οδηγό της σχέσης, οδηγώντας σε αστάθεια. Ένα υψηλό επίπεδο, αντίθετα, επιτρέπει τη δημιουργία βαθιών, συνειδητών ενώσεων, όπου υπάρχει χώρος για τρυφερότητα, σεβασμό και κοινά σχέδια για το μέλλον.
Η ψυχολογική παιδεία στις σχέσεις δεν είναι η ικανότητα διάγνωσης ενός συντρόφου ή μια συλλογή τεχνικών χειραγώγησης. Είναι η ικανότητα να βλέπεις πίσω από τη σύγκρουση – την ανάγκη, πίσω από την προσβολή – τον πόνο, πίσω από τη σιωπή – το φόβο.
Είναι η κατανόηση ότι η αγάπη δεν πέφτει από τον ουρανό έτοιμη λύση σε όλα τα προβλήματα, αλλά χτίζεται καθημερινά από δύο ζωντανούς ανθρώπους που έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθη, να κουράζονται και να έχουν κακή διάθεση.
Και όσο περισσότερα γνωρίζουμε για το πώς λειτουργούν αυτοί οι μηχανισμοί, τόσο λιγότερο φοβόμαστε την ατέλεια -τη δική μας και των άλλων- και τόσο περισσότερο εκτιμούμε το θαύμα του να είμαστε τελικά εκλεκτοί.
Διαβάστε επίσης
- Τι συμβαίνει όταν σταματάτε να φοβάστε τις συγκρούσεις και πώς τέσσερις τεχνικές μετατρέπουν τους καβγάδες σε οικειότητα
- Πώς το εσωτερικό κενό επιλέγει συντρόφους και γιατί η αγάπη πληρώνει γι’ αυτό
